روزه
ماه مبارک رمضان و فرصتهای از دست رفته
امروز شاید آخرین روز ماه مبارک رمضان باشد و تا یکروز دیگر ایام عید فرا میرسد که قبلا برای همه ای دوستان تبریک می گویم. در حالیکه به ساعات و ایام عید بسرعت نزدیک می شویم و با ماه مبارک رمضان خدا حافظی می کنیم، در درونم احساس اندوه و حسرت می کنم. زیرا ایام و فرصتهای را که می توانستم در آنها با عبادت نمودن بهتر و بیشتر خداوند به نیازمندیهای روحی ام بپردازم از دست دادم. شبهای با عظمت «قدر» را احیا نتوانستم و حتی قطره اشک ندامت از معصیتها در برابر «همیشه حاضر» نریختم. در مراسم دعای کمیل که با تمام وجودم به آن عشق می ورزم و اعتقاد دارم و بعد از هربار زمزمه آن احساس می کنم خداوند قدری از گناهان بیشمارم را عفو نموده، نیز اصلا اشتراک نتوانستم.
فکر می کنم اشتراک کردن در مراسم دعای کمیل نیز یکنوع توفیق می باشد که هرکس را شاید نصیب نگردد. شاید من آنقدر در برابر «مالک روز جزا» معصیتکار شده ام که حتی توفیق اشتراک کردن در آنرا نیافتم.
بهرحال من در حالی ماه روزه را بپایان میرسانم و به استقبال روزهای عید میروم که حالتی توام با تاثر و ندامت بمن دست داده است. در مورد شما چی؟ آیا شما نیز چنین حالتی در درون خود احساس می کنید؟
۲۹ میزان ۱۳۸۷